به سمت اتاق سردفترکه راهنمایی می شود یواشکی تواتاقهای دیگر سرک می کشد دورادور حواسم بهش هست وارداتاق که می شود می پرسم دنبال سردفترآقامی گردید؟بالبخند می گوید متاسفانه بله!چک بانکی اش راکه پشت نویسی می کنم متوجه نگاههای سنگین واز سرناباوری وبی اعتمادیش(آنهم در دفتری که همه کارکنانش خانمند)می شوم وبه روی خودم نمی آورم.بعداز اینکه سند ش راتحویل می گیرد برای تشکر از دقت وسرعت درکار به اتاقم برمی گردد وتاکید می کندکه البته از خانمها غیرازاین هم انتظاری نیست.این حکایت مازنان سردفتره که چندوقت یکبار تکرار می شود.اوایل وحتی اخیرا به مواردی برخوردم که تادم اتاقم می آمدند وسوال می کردندببخشید حاج آقا تشریف نیاورده اند؟ومن جواب می دادم بفرمایید خودم هستم!امرتون؟ویا برخی همکاران خانم تعریف می کنند که باتلفن دفتر تماس گرفته وسراغ جناب.....رامی گیرند ووقتی باصدای یک خانم مواجه می شوند می پرسند شما خانمشون هستید؟خودشون کجاند؟!! این درد وتجربه مختص زنان سردفتر نیست ومشترک میان زنان دنیاست که هنوز تحت سیطره فرهنگ جهانشمول مردسالاری هستند.ازدیرباززنان برای حضور ومشارکت در عرصه عمومی وسیاست ومناصب مرتبط با قدرت وتصمیم گیری در دنیا بالاخص در کشور ماباموانع ومحدودیتهای جدی مواجه بوده اند .درحوزه سردفتری نیز علیرغم آنکه ازهمان ابتدا منعی قانونی برای این حضور وجود نداشت اما موانع ومحدودیتهای نانوشته وتبعیضهایی که درعمل وبصورت سلیقه ای- ونه بموجب قانون- اعمال می شدحضوری دیرهنگام رابرای زنان رقم زدندکه بی تاثیر از حضور کمرنگ وشکننده زنان در حوزه های مشابه نیست ونتیجه آن شد که برای سالیان سال این شغل در انحصار مردان ومنصبی کاملا مردانه درآمد.اولین باردرسال ۷۳ بایادداشتی تحت عنوان "اعمال سلیقه چرا وباچه مجوزی ؟"مراتب اعتراضم به این موضوع رانشان دادم که در مجله زن روز چاپ شدودرجایی دیگرنیزمفصلا به این مهم پرداخته ا